2/4/2007 - ELVEDA

adı konmamış hayaller düşer gözlerimden
utanır ölüm
serseri bir rüzgarın sessiz ıslığından
çakılırken yüreklerde tabut tahtaları
bir meyhaneden Ney sesi yükselir
mey kokularına karışarak
ve
zulüm sarısı bir hicran yuvarlanıverir

kuklacının ipleri kopar
kar taneleri kızıl renge boyanır
ikindi vakti

su içerken bir serçe vurulur
hükmümü yazan kalem kırılır
kainat tam ortadan ikiye yarılır
suskun durur çocukluğumun haşarı yanları
ve tenler yağmur kokar
serpilirken üzerime topraklar

toplayamam artık gülüşlerimi ölü kırlangıç tarlalarından

geceye günaydın dediğim saatlerde başlar
vuslat görmemiş firarlarım
ve ben
o anlarda kendimden bile kaçarım.

senin kiliselerinde duaların okunurken
cenk vakti güller açar benim kirpiklerimde
ve günahlarını ebabiller taşırlar
tüyleri solmaya yüz tutmuşken

söylenmiş tüm sözlerin hepsi gümüş ise
ben bütün gümüşleri sana bıraktım
sükutları yanıma alıp
gidiyorum.

Elveda.


Galip Sinecikli