Duvarlarım var benim,

dört duvarlarım,yapayalnız kaldığım zamanlarda,

çok şey paylaştığım duvarlarım.

ağladığım,

hemde bağıra bağıra ağladığım

haykırdığım duvarlarım.

pembeye boyadım onları,mutlu olsunlar diye

renkli,çiçekli panolar astım

her baktığımda gülsünler diye

gülmedi duvarlarım

hep ağladı,ağlattı

saat astım bir köşesine

zaman geçsin, gitsin diye; geçmedi

sarıldım duvarlarıma,oda bana sarılsın diye; sarılmadı.

sadece baktı bana karşıdan

sessiz,suskun.pembe duvarlarım.

hayallere dalarım duvarlarıma her baktığımda

kalbimdeki derin yaraları anlatırım

duvarlarıma

ebedi bir yalnızlık hissedince

kimseyle paylaşamayınca acılarımı

anlatırım içimdekileri kusarım

duvarlarıma

ümitlerimi,hayallerimi paylaşırım bazen de

sütunlarında şefkat ve merhamet ararım

duvarlarımın

tırmanırım sevgi tepesine

sonra duraklayıp dinlenirim

kindar duygularımı atarım üstünden

duvarlarımın

pencereden ayın ışığı sızar

bakır rengini yansıtır duvarlarıma

işte o zaman masal diyarlarına giderim

korktuğumu kimse anlamaz

içime atamadığım sıkıntılarımı,

gizli üzüntülerimi,yavaş yavaş anlatırım

duvarlarıma

her gün biraz daha tasalanır

bir keder tablosu çizerim duvarlarıma

ah yorulduğumda sırtımı dayadığım

duvarlarım

tam seninle oyunlar oynuyacakken

parmaklarımın gölgesiyle neşelenecekken

ufuklardan yorgun dönen ay

çekip alır bakır renkli ışığını

ve kıkırık hayallerimi,rüyalarımı

alıp gider

duvarlarımdan